چکه چکه ماه میچکد من دست در مغزم فقط بهم میزنم خورشید میرقصد و زمین پایکوبی میکند لعنت به آفتاب که عفونت کرده و زمانی که پرده اش را دوخته و فریاد هایی که شورت تنگ بر تن کرده

سلام.سگ ولگرد درون من حس می کنم دوباره بیدار شده.دلم برای همه ی وبلاگ تنگ شده بود.بعد از چهار یا پنج سال میخوام باز بنویسم اینجا.نمیدونم از کجا شروع کنم.اما این سالها سخت گذشت.خیلی سخت و سخت تر هم شد.خیلی عوض شدم.دیگه از اون جوون سرکش یک پیر مرد مونده که حوصله ی زندگیش سر رفته.از دوستای اون سالهام آدمهای زیادی نموندن.سیمین(اهورا)مثل یه خواهر همیشه بوده و هست،و چقدر مستانه ی مست کلماتم درد می کند.روحت شاد دختر وحشی و آروم. خلاصه حرف زیاد هست اما وقتمان کم.بازهم هستم و می نویسم.سیمین هست. دیگه همتون را دوست دارم که هستید و عصای زیر دستانم را کول می کنید.از ام

تو درد می کشی از من،من مرد می شوم از تو،کرم ها در بدنمان رشد می کنند،چند دستمال خونی زیر تخت،من هم پدر خواهم شد.فرزندمان به دنیا خواهد رفت،سیاهی در بدن سفیدش،اسلحه دستش خواهند داد،و می گویند به برف ها شلیک کن!چه تراژدی غمناکی،در انتظار اوست،با کاندوم پاره،و فرار مردی در جوی.ما درد خواهیم بود،به دشمنان فرضی در تلویزیون،به مرگ در یخچال،که خنک شده و باید نوش.به سلامتی و طن،به سلامتی مادرت،سلامتی مردی که در تو ارضا خواهد شد.ما فراموش خواهیم شد،در ذره های خاک کهنه،و فردا از مولکول های تن من،کرمی متولد خواهد شد،که نمی رقصد،حرف نمی زند،و روی خاک،به دنبال